مدرسه عشق
که در آن همواره اول صبح به زبانی ساده مهر تدریس کنند و بگویند خدا
خالق زیبایی و سراینده عشق آفریننده ی ماست
مهربانیست که ما را به نکویی دانایی زیبایی و به خود می خواند
جنتی دارد نزدیک زیبا و بزرگ . دوزخی دارد به گمانم کوچک و بعید
در ژی سودا نیست که ببخشد مارا و به فهماندنمان
ترس ما بیرون از دایره ی رحمت اوست .
در مجالی که برایم باقیست باز همراه شما مدرسه ای می سازیم
که خرد را با عشق علم را با احساس و ریاضی را با شعر
دین را با عرفان همه را با هم تشویق کنند
لای انگشت کسی قلمی نگذارند
و نخوانند کسی را حیوان و نگویند کسی را کودن
و معلم هر روز روح را حاضر و غایب بکند
و بجز ایمانش هیچکس چیزی را حفظ نباید بکند
مغزها ژر نشود چون انبار قلب خالی نشود از احساس
درسهایی بدهند که به جای مغز دل ها را تسخیر کند
از کتاب تاریخ جنگ را بردارند در کلاس انشا هر کسی حرف دلش را بزند
(( غیر ممکن )) را از خاطره ها محو کنند تا کسی بعد از این باز همواره نگوید (( هرگز ))
و به آسانی همرنگ جماعت نشود
زنگ نقاشی تکرار شود رنگ را در ژاییز قطره را در باران موج را در ساحل
زندگی را در رفتن و برگشتن از قله ی کوه و عبادت را در خدمت خلق
کار را در کندو و طبیعت را در جنگل و دشت تعلیم دهند
مشق شب این باشد که شبی چندین بار همه تکرار کنیم :
عدل
آزادی
قانون
شادی ...
امتحانی بشود که بسنجند ما را تا بفهمند چقدر عاشق و آگه و آدم شده ایم
در مجالی که برایم باقیست باز همراه شما مدرسه ای می سازیم
که در آن آخر وقت به زبانی ساده شعر تدریس کنند
و بگویند که تا فردا صبح خالق عشق نگهدار شما